Kijk, ik ben niet van het zeuren om het zeuren. Echt niet. Maar soms heb je van die momenten dat je denkt: wie heeft dit bedacht?
Neem nou het Wereld Muziek Concours. Trots van de regio, muzikaal erfgoed, alles erop en eraan. En dan komt er zo’n bericht: er komt misschien een livestream… mits wij die eerst zelf financieren.
Dus laat me dit goed begrijpen.
We moeten nu al betalen voor iets wat er misschien niet eens komt?
Dat is een beetje alsof je in de kroeg alvast een rondje betaalt en de barman zegt:
we kijken straks wel of er bier is.
En ja, ik snap het heus. Het is duur. Camera’s, techniek, mensen. Maar zeg dat dan gewoon. Zeg:
we hebben het geld nog niet rond.
Klaar. Eerlijk verhaal. Maar dit voelt toch meer als marketing met een voorbehoud.
En dan het mooiste: de orkesten moeten het zelf promoten.
Je betaalt om mee te doen, en daarna mag je ook nog helpen om de livestream te financieren. Dat is toch een bijzondere constructie.
En dan nog iets. We zitten hier in Kerkrade. Het WMC is geen streamingdienst. Het is beleving. Geluid dat door je heen gaat, mensen om je heen, sfeer, spanning.
En nu moeten we dat gaan vervangen door: kijk het thuis op de bank?
Straks zit iedereen in joggingbroek te kijken en zijn er lege plekken in het stadion. Dat kan toch niet de bedoeling zijn.
Begrijp me niet verkeerd: ik ben niet tegen vernieuwing. Maar begin bij de basis. Zorg dat het er gewoon is. En ga het dán pas verkopen.
Want nu voelt het een beetje als:
we hebben een geweldig plan… als het lukt.
En daar krijg ik als Zeikbeer toch een lichte jeuk van.
Tot de volgende. Er komt vast snel weer iets voorbij waar ik wat van moet vinden.
Voor wie het liever netjes verwoord ziet: het officiële persbericht is ook gewoon te lezen.